سیاهی سرد  شب چونان پرده سنگینی بر خانه دلم سایه افکنده و من در قعر  گرداب ارزوهای بی فرجام دلم اسیر افتاده ام......

دو چشم خسته ام را خواب می گیرد.... اما من سودی نیافتن از خفتن و باز برخواستن من امشب باز بیدارم و  دوباره غم ساربان قافله روزگار سیاه من است....

میان خواب و بیداری خاطرات خوش دوران دور کودکی ام دوران شور شادمانیها در چشمم نقش می بندد...

رویای شیرین کودکی لبخند تلخی بر لبهای همیشه بسته ام هدیه میکند.... کاش میشد دوباره از نو اغاز کرد  ایکاش میشد تمام فرصتهای سوخته را دوباره احیا کرد....

اما دریغ....

سرگردانتر از همیشه ام ....بی هدف- بی امید-خسته و تنها   چونان تک درختی در بیابانی داغ و مرده  لحظه شماری میکنم که فرشته مرگ در اغوشم گیرد.... دیگر مجالی نمانده روزهای دلهره رو پایان است من همان عاشق دیروزی ام   دلشکسته امروز و گویا فراموش شده فردا    میشناسی مرا؟  گمان نمیکنم..

 نشسته ام و باز به سرابی می اندیشم... هنوز هم  می نویسم چه کنم؟ سفره پردرد دلم را برای که باز کنم؟ گوش شنوایی نیست تا پذیرای غمزده های من باشم لاجرم مینویسم .......برای تو که اوج ارزوهایم هستي . خاطرات غبار زده ذهن خسته ام چونان شهاب جوانمرگی! سوسو میزندمن نمیدانم چرا غصه نميکشد مرا..... شاید منتطر   امیدی  ارزویی.....نه   میدانم   خیالی   بیش   نیست....



نوشته شده در 1387-شهر-17ساعت02:56 توسط نيلوفر | لینک ثابت || نظرات(2) - ارسال نظر -